Yazar: Abdul Kadir Yaşar

Yaradan Allah’tan gayrı Ana bacı canan ayrı Tükenmeyen bu sevdayı Bölme’mek elimde değil Ben sevda’yım sense sevgi Oyun oynuyorsun benle

Sandım hayatım derli Dostlar olmuş giderli Hep acılı kederli Ben ne günler görmüşüm Giyme’mişim  ibrişim Düşmanlığı sil’mişim Herkesi dost bil’mişim

Bu gün ikindi duydum Minareden sela’nı Dünyam ıssız kaldı Şimdi buldum belamı İnan zormuş yeniden Bu hayata başlamak Ki… ayakta

Sen sen ol düşme dara Olsada versem olurmuş Derman olmaz imiş para İnsan bir sersem olurmuş Birşey olmaz deme bana

Yaşam iki kiprik arası Üst kiprik değer kaşa Sanırsın değdi arşa Alt kiprikse sanki ölüm Göz kapağın kapanır Küser bütün

Mesut mutluydum dostum çok idi Dert tasa dersen hiç yok gibiydi Derlerdiki bana adamın dibiydi Lafımla sözümle mest etmişim ben

Azla yetinmesini bil kanma bollara Mutluluk bir berekettir düşer kollara Beni olduğun yerde sev çıkma yollara Güneşin doğduğu yerdeyim varamazsın

Ne cüzdanım şişkin Ne vicdanım pişkin Şeytana ilişkin Olamam ki ben Önümde çok varsa Hiç kalmasın arda Varsa kalan darda

Sevgi sıla sevdam gurbet Az yol kaldı Ha…. bir  gayret Çok yoruldum az mola et Yatacak han bulamadı Bülbül dalımda

Herşeyi haktan bilmeyi Dinmez gözyaşım silmeyi Hayatta acıya gülmeyi Öğretti bana kardeşim İyi kötü övmeyi Karşılıksız sevmeyi Dizlerini dövmeyi Öğretti

Sen sevdamı sorgulama Her sözüm bir dava olur Yarama ilaç arama Göz yaşın sür deva olur Sakın allama pul’lama Yakma

Yüreğimde bilmem kaç Şiddetinde bir deprem Her atışı ve duruşu Bir med cezir Korkmuyorum Tusunami’lerden Boğulacak diye sevdam Sabah olsun