Yazar: Abdul Kadir Yaşar

Haram lokma yemedim Diyenler yalan söyler Derler değişmez huyu Köküne kibrit suyu Dünya bölük bölük tür Fitne fesat körük tür

Sevgi bozulmaz bir sihir Akar durulmaz bir nehir Sevdam kalbine bir mühür Boşu boşuna depreşme Sevgime kefen biçilir Ateşten gömlek

Duydum ki kardeşimin Tatlı bir kızı olmuş Dedesi ve Ninesi O an Siyam’dan duymuş Bir can daha katılmış Dünyanın bir

Yüreğimde sevgine sonsuz minnet var Senin olduğun yerde bana cennet var Ağzımın tadında binbir nimet var Gönlümün yanında bir tek

Bir çift gözmüş bakıp Gözlerimden içeri Gönlüme dökülen Aşk ile öpüşen Sevme sende beni Bir köşede dursun Dikensiz gülüm ben

Gönlüm uçan kuşa benzer Taşa tutulmuşa benzer Tatsız tuzsuz aşa benzer Sevdi sevilmedi diye Topal değilim aksarım Kör değilim duraksarım

Yine yeni yeniden depreşti İçimdeki volkan Püskürdü sevgiler dışa Katıldı sevda denilen aşa Bu yaşta buda gelirmiş başa Hatırladım ben

Ben kimsenin hayallerini Yıkmak için doğmadım Kalbimde zerre boşluk yok Sen yoluna ben yoluma dostça Hayallerini öldürme asla Hep umut

Din en son uç noktadır Sonunu bulamazsın Mâkul gizli ibadet Münafıklık gösteriş Gören duyan bilen bir Boş değildir tapınmak Tanrı

Unutursun, unutursun Söylenen yalanları Düşünürsün ben mi.. Söyledim bütün bunları Ama imkansızdır Unutmak yaşananları Bir bir gözünün önünde Görürsün tüm

Süveyda’dan süveydaya Giden yola aşk denir Önce eşk-e erişir Sonra meşk-e dönüşür Ne yönü tarafı vardır Nede görünen bir izi

Selam vereni dost sandım Ben hep kendime aldandım Dost görünen insanlar Hiç yüzüme bakmaz oldu Gelmeyen mi oldu başa Bundan

Haydan geçtim huy’dan geçtim Kalbe gömdüm yardan geçtim Paça’larımı sıyırıp Susuz kuru çaydan geçtim Boş ver delidir dediler Lafla helva’mı