Yazar: Abdul Kadir Yaşar

Bu gün yeni yıl Bir yıl daha mı yaşadık Bir yıl daha mı yaşlandık

Ne şiirler yazıldı Ne şarkılar söylendi Ne romanlar yazıldı Ne filmler çekildi Anlatmaya yetmedi Hiç biri seni Anne Tarifi yapılamaz

Memleket uzak Memleket soğuk Duymuyor kimse Sesimiz boğuk Gözümün önünde Bir siyah paravan Görüntü bir anlık Hayaller karanlık Batıyor vicdana

Bir ilkbahar sabahı Çömelip oturmuşum Dükkan’ımın önüne Geleni geçeni seyrediyorum Bir Anne bir elini Tutmuş bir çocuğun Ağlıyor küçük çocuk

Okudun adam oldun mu İşi yoluna koydun mu Açtın orada doydun mu Sen cebini doldurdun mu Adama adam dedirten Paraymış

Hayalimde düşümde Baş yaslanmış döş’ümde Her şeye gülüşümde Yalnız sen varsın Annem El ayağım başımda Her damla göz yaşımda Tuzsuz

Gün değil hafta değil Ay değil yıllar oldu Hayalim gelecekti Geçmişim bir sır oldu Senden sonra kaybolan Başımdan akıl oldu

Sen hiç çıkmadın gönlümden Ne bugün nede dünüm’den Geldin geçtin’de önümden Ben seni gözümle sevdim Kalabalıkta yalnızdım Sen kayan parlak

Ben gönlüme aşk koy dedim Sen kalbime bir taş koydun Ucunda ölüm olsada Ben bu yola baş koydum Bir ileri

Suyun içtim kanamadım Ateşinde yanamadım Ben bu sevdanın aşına Ekmeğimi banamadım  Bana bu sevda hoş geldi Geri kalanı boş geldi

Dağ taş ova göl deniz Gezerdi deli gönül Kuşun kanadı kırık Uçmasını unuttu Özgürlüğü hapsettik Gönül kuşu kafeste Aşk sığmazdı

Zülfü beline salınmış Yüzü melekten alınmış Sevmiş yalnız kalınmış Sevdanın adı kara Dur dedikçe azılmış Kaderi yanlış yazılmış Mezar meçhule

Ben ilk seni sevdim Alfabenin İlk harfi gibi Senden sonrasının Hesabı yoktur Ben bir seni unutmadım Allah’ın adı gibi Başka