Yazar: Abdul Kadir Yaşar

Senin sevdan ne kadar Bakınca görsem biraz Defter kalem istemez Aşkını denizlere yaz Rüyalarda gör sende İçine doluyor haz Aşkın

Mevsimler boşa Hayaller yokuşa Sürülmedi mi. Hayat kitap gibi Defter defter Dürülmedi mi. Ömür geldi geçti Herşey bir hiç miş

Adem’in elmayı yemesi miydi Tanrının Havva’yı vermesi miydi Gözlerimin  hayali sevmesi miydi Aşk ne demek hiç anlayamadım  Kargalar gülüyor şu

Dünya Türk’e düşman Türk dünyaya dost Düşman karşısında Düşünmez hiç post  Savaşta askere yok Ne üst nede ast Duysun beni

Dağa duman çökmüş yine Kış gelmeye hazırdır Zenginin umurunda mı Herşey emrine nazırdır. Fakir düşünsün dursun Dertsiz günler şaşırtır Odun

Vıdık gıdık ıbık zıbık derken Yaş elliyi geçti son erken Bir köşede Azrail beklerken Yanımda olsaydın keşke Sana gönül vermese

Bu dünyada bana bayrağım forma Bana bildiğin hiçbir şeyi sorma Boşuna bedenini kafanı yorma Cama çiviyi çakarım bilirsin Topa tüfeğe

Dağ taş inmiş ovaya Su doldurmuş kovaya Sonu gelmeyen davaya Kul etmeyin insanı Türlü türlü insanı Ahmet Mehmet Hasan’ı Aksak

Mektep’siz diploma’sız Cahil diyorlar Boş konuşan çoğuna Mahir diyorlar Okuması yazması Olmayan Ozan Ne ehliyet’liler var İçi boş kazan Beni

YER KALMADI Gönlümü sevdaya açtım Onulmaz derde bulaştım Sevdim de sevilmedim Şaştım Allah’ım şaştım Erişilmez bir baştım Deli divane dolaştım

Derdimin dert ortağı Sevinç’imin neşesi Benimle ağlar güler Ciğerimin köşesi Kızar bağırır söyler Ağlarken çıkmaz sesi Gülerken kahkahayla Duyar tüm

Ne kör için süs’lendim Ne sağır’a seslendim Ekmek soğan beslendim Benden zengini yoktur Parayı servet sayan Sadece mülke doyan Kendini

Seni seviyorum En büyük sayının En büyük sayı ile Çarpılması kadar Seni seviyorum Bütün alfabeler deki Tüm harflerin Bir araya

Aşk bitti sevda gitti Sen benden fazla yandın Bırakıp gittin diye Kahrından ölür sandın Allah’ım şaşırtmasın Ekmeği tuza bandın Ölesiye

Aşığım dedim sevdim de Aymaz,a gönül verdim de Dünyamı önüne serdim de Geldi gönlünü avuttu Ben seni çok sevdim dedi