Yazar: Abdul Kadir Yaşar

Dünya nimet dolu Ne istersen var Gönlün zengin işe Zehir bile yarar . Sevmek yeter insana Çirkin bile yâr Allahını

Sevda  bir  taş  ekmektir Dokunmasın dişine Özlem hasret çekmektir Haydi sen git işine Hadi sana yallah Hadi bana eyvallah .

Onun bunun  malı  vardır  İbrişimden halı vardır Bu günde geldi  geçti Umudumuz yarındır . Dert bin olmuş Borç bin beşyüz

Önce sokak mahalle Sonra köy kasaba İlçeye vardın işe Sıra akşam dönüşe Tencere pişti taştı Herkesin karnı açtı Doyduk gazımız

Yanımda çırak  idi Eğittim kalfa ettim Tam işime yararken Dedim ben ne halt ettim   Gözleri hep şeş beşti Benden

Mantı dizilir dibe Pişerse çıkar yüze AŞK yüreğe gömülü Ne zaman çıkar  düze . Mantı yoğurtsuz olmaz Ne hoş görünür

Bir ekmeği çalar iken Gül yaprağı oldu diken Katre idim umman oldum Yinede gözüm doymadı . Bir yâr dedim evlendikçe

Bedeniniz öldüğüde toprağa Adınız öldüğüde meçhule gidersiniz.  

Dün yağmur yaş var idi Bu gün yaz günü  gibi Allahı işi de geç Hiç kafa yorma gidi     

Özündeki hiç bir şeyi başka yerde arama yanında götürmediğin hiç bir şeyi karşında bulamazsın.İçinde ne götürür  isen karşında  önü bulursun.

İnsanların kestiği cezalara yasalar Vicdanların kestiği cezalara ınsanlar karar verir.

Yardan tatlı bir şey yokmuş dünyada Bu ne duygu bu ne bu ne büyük haz Kezban Hangi telden kim çalar

İnsanlar bir pınar Kelimeler sudurKi misi bardak doldurmazKimisi testiden taşarKimisi yolda kururKimisi ummana koşar.